Kontrolowane picie

Kontrolowane spożywanie alkoholu bądź zażywanie innych substancji psychoaktywnych jest próbą ograniczenia ich ilości do takiej, która nie przynosi szkód, zarówno w kwestii zdrowotnej, jak i społecznej. Program, zwany w Polsce „kontrolowanym piciem” został przetłumaczony z angielskiego określenia Harm reduction program, co w bliższym tłumaczeniu oznacza program redukcji szkód. Początkowo przeznaczony był dla osób, które mimo podejmowania wielu prób, nie potrafiły utrzymać stałej abstynencji. Ograniczenie spożywania alkoholu poprawiało funkcjonowanie osób uzależnionych w społeczeństwie.

 Osoby zdrowe stosują się do zasad kontrolowanego picia, np. nie pijąc we wczesnych godzinach, prowadząc samochód, w pracy, czy kiedy sprawują opiekę nad dziećmi, czyli we wszystkich sytuacjach, kiedy spożycie alkoholu może wyrządzić krzywdę osobie pijącej oraz jej otoczeniu. Człowiek uzależniony nie potrafi ograniczyć spożywania alkoholu lub nawet nie widzi potrzeby tego ograniczenia. Uznawanie kontrolowanego picia, jako sposobu terapeutycznego na wyjście z uzależnienia budzi wiele kontrowersji. Fakt ten, może wynikać z tego, że wiele osób uzależnionych próbuje samodzielnie ograniczyć ilość spożywanych substancji psychoaktywnych, jednak bez oczekiwanego efektu. Celem terapii uwzględniającej takie założenie nie może być jednak jedynie ograniczenie ilości środka uzależniającego. Podobnie, jak w wypadku całkowitego wyeliminowania alkoholu, należy zmienić niezdrowy stosunek osoby uzależnionej do alkoholu czy innych środków.

Jednym z założeń metody kontrolowanego picia jest ułożenie planu oraz ścisłe przestrzeganie go przez pacjenta. Odnosi się on zarówno do ilości spożywanego alkoholu, ale także do sytuacji, w jakich osoba uzależniona po niego sięga. Tym samym ogranicza się spożywanie substancji psychoaktywnych w sytuacjach, do których przyzwyczajony był pacjent przed podjęciem próby leczenia.

Należy zauważyć, że kontrolowane picie lub zażywanie nie jest możliwe na każdym etapie uzależnienia. Samodzielne próby ograniczenia mogą szybką okazać się nieskuteczne. Warto skorzystać z pomocy terapeuty i dowiedzieć się, czy taka forma terapii możliwa jest w naszym przypadku.